Ik vind dit een heel interessante discussie die hier gestart zou moeten zijn, maar de inbreng van mensen is nou niet bepaald gegrond. Daarom heb ik een uit de hand gelopen reactie geschreven, maar ik zie 'm nog niet staan. Kan zijn doordat ie te lang is, maar misschien is 't gewoon zo dat de db moet refreshen. Anyway, exclusief voor de nozomi crew

hier mijn reactie:
Damn, wat een gare reacties. Iemand uit hier z'n mening om een discussie te beginnen en mensen geven ongegrondde reacties van enkele woorden. Redelijk zielig. Ik zal 't goede voorbeeld proberen te stellen door serieus op dit stuk in te gaan.
Ik ben het gedeeltelijk eens met Ken, maar de kwestie is ietswat zwartwit gesteld. Het lijkt mij goed om 't te vergelijken met Hollywood blockbusters (zoals King Kong of Bad Boys 2) en films waar ook nog wat nadenkwerk bij komt kijken om een goede mening te vormen.
Ik ben ook al een gamers sinds het 8bit tijdperk en heb veel op m'n NES, Gameboy en SNES gespeeld. Dat zie ik nog steeds al de gouden gameperiode en heb ook een jaartje terug weer weer de NES & SNES aangeschaft. Rommel zou ik 't niet willen noemen! Integendeel, je kan veel meer plezier beleven aan Bomberman met z'n 4ren dan de meeste current-gen games.
De crux is dat er bij ontwikkelen van games van de oude garde veel meer gericht werd op gameplay en minder sterk op graphics en andere toeters en bellen. Daardoor wordt een spel echt interessant en is het ook leuk om je skills te ontwikkelen. Huidige games zijn meer als verhaaltjes waar je doorheen speelt en dat was 't. Daarom wordt de drempel qua moeilijkheidsgraad ook zo laag gelegd, want elke mongool moet het kunnen spelen om een breed publiek te trekken. Monkey Ball heeft dan wel een heel erg tof concept, maar er zijn simpelweg te veel makkelijke leveltjes. Een moderne game die heel erg goede gameplay heeft is Frequency en z'n opvolger Amplitude is even goed. Dat is absoluut niet op graphics gericht en daardoor is 't gelijk een onbekend spel.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb alle current gen consoles (als je Xbox 360 tot de next-gen behoort) en speel daar ook graag spellen op. Ik keur dus niet zomaar alle current/next-gen zooi af, maar merk dat ik veel minder geduld heb. Ninja Gaiden ben ik ook niet zo ver mee gekomen, maar de eerste en tweede baas heb ik wel een aantal keer moeten proberen om de nodige tactiek en skills te ontwikkelen.
Om 't verhaal, dat veel groter is geworden dan verwacht af te sluiten, hier mijn conclusie: het is een heel andere benadering van gamen. Haal je je plezier uit games op een actievere of passievere manier? Ik hou van de actievere manier waarbij je skills moet ontwikkelen games en elkaars vaardigheden op de proef stelt, hetzij met highscores, hetzij met multi player. Echter, de mainstream houdt van en passievere, relatief luie game-ervaring waarbij de games niet al te moeilijk mogen zijn.